روزگار سخت

دستی که نواز را از خاطرش پاک میکند

قلمی که خود را میشکند

بوته گلی که گلهاش پرپر شده

شب تاریک

نیز بگذرد

آفتاب می آید و شب میرود

بوته دوباره گل میدهد

قلم مینویسد

دست شاید نوازش را به یاد آورد